تعداد بازدید از این صفحه : 822 بار

تقدیم به سالمندان گرامی


 

مرا از خانه ام نبر

من به رنگ و بوی این خانه سخت عادت کردم                              از در و دیوار آن یادها در دل دارم

توی این خانه بود که تو به دنیا آمدی                                          و برایت ما شادمانی کردیم، پای کوبی نمودیم

چه شب ها که تو تب کردی و من                                        تا صبح بی خواب نشستم و بر سقف این خانه چشم دوختم

تاک بانگ سحر چه هنگام به گوش برسد!

مرا از خانه ام نبر

من تو را با همین خانه حفظ کردم، و به خاطر ما نه، به خدا سپرده ام

اگر این خانه نباشد تو هم کم کم از یاد من خواهی رفت

و لیکن من نمی خواهم تو را هرگز از یاد ببرم

اما فرزندم، پسرم، دخترم

من نمی خواهم تو را هرگز از یاد ببرم.